مهربانی چیزی نیست که از یاد آدم برود. که گم بشود لابلای دردهای زندگی. این روزها راهرگز فراموش نمیکنم، که مجبور شدم زنگ بزنم خانه مان و باگریه بگویم : یک ذره میوه و غذای خونگی برای من بیارین . من گشنه وتشنه ام. احتمالا یک سال ،نه شاید هم دوسال رستوران نمیرم . هر چقدر غذای بیرون خوب باشه که نیست ، عطر غذای خونگی یک چیز دیگه است. یک هفته مامانش افتاده بود اه وناله میکرد، ناهار وشامشون رو ما خریدیم. یک هفته هم غذای عروسی و مولودی داشتیم ، که اون ها بیشتر از ما داشتند، بقیه اش رو هم از بیرون خریدیم. بیشتر روزها هم من شیر سرد و بیسکویت خوردم صبحانه . یعنی من نمیفهمم که مامان این که یک لقمه غذا و یک بشقاب میوه و یک استکان چایی به بچه اش روا نداره ، چه اصراری داره که پیش هم باشیم.

یادم نمیره که برای عقد خواهرش من بیشتر از همه خونه ام بهم ریخته شد ومبل هام روی هم گذاشتن و چندتاش سرهاش تورفت ورنگش لب پر شد. اما من گفتم شد دیگه،این چیزهاگفتن نداره. من برای خدا کردم.به خاطر ابروی شوهرم. ولی گویا غلط کردم.

بعدامده نشسته اینجا، یعنی روی کاناپه محبوب شوشو،  و میگه من رفتم خرید. هنوز ناهارم نخوردم.من هم  گفتم مامانم قراره برام غذا و  میوه بیاره. تو این فاصله خانم دوست شوشو زنگ زد، و هنوز بغض داشتم من.  اون هم که خونشون نزیک خونمون بود، نیم ساعت بعدش آمد، با یک فلاسک آب جوش. با یک جعبه بستنی موکیتا ، با یک ظرف هندوانه و یک ظرف یخ و یک شیشه اب آناناس. زنده شدم به واقع. بعدشم که  مامانم رسید با یک عالمه میوه و چند مدل غذا. حال کردم.

ولی راستش محبت خانم دوست شوشو یک جور دیگه ای چسبید.اون سر کار میره . خسته بود. اهان . مامان این ها هم که امدند، یک هو زنگ زدند، دیدم دوست شوشو آمده،یک ظرف پر لازانیای داغ اورد و یک ظرف سالاد. مامان و بابا هم خوردند. زنش یک دختر محشره . خودمون دوست تریم الان.

خواستم بگم گاهی محبت خیلی گرون نیست ، اما بهای نفرت خیلی زیاده . من این روزها رو هرگز فراموش نمیکنم.نه محبت این ها و نه بی محبتی بقیه رو. روزی که فکر کنم برای اولین بار توو زندگیم بغضم ترکید از گرسنگی و گفتم من غذای خونه میخوام و میوه .بالاخره زمستون تموم میشه . اما روسیاهی به زغال میمونه .